تمامی انبیا و امامان همواره در راه تحقق دین کوشیدند و در این راستا کوشش های پیگیر داشته و جان و مال خود را ایثار کردند و به اندازه ای در آرزوی رستگاری مردم بودند که آسایش را بر خود حرام کردند. از سویی در بشارت الهی تحقق کامل این آرزو را به دست مهدی موعود می دیده اند. اینست که در امید وصال آن آرزوی نهایی در تب و تاب بودند و مردم را به آن انتظار تشویق می کردند.
امام صادق می فرمایند:((اگر روزگار او را درک می کردم، سراسر عمر خود، به او خدمت می کردم))
سدیر صیرفی می گوید: روزی من، مفضل، ابو بصیر و ابابن تغلب وارد منزل امام صادق شدیم. دیدیم آن حضرت بر خاک نشسته و عبایی پشمین در بر کرده و بسان مادر فرزند مرده ای که دلش آتش گرفته، گریه می کند. اندوه و غم تمام چهره او را فرا گرفته، اشک چشمانش بر روی گونه ها غلتیده بود. چنین ترنم و نجوا می کرد: آقای من غیبت تو خواب از چشم من ربوده و آرامش دلم را گرفته و گرفتاری ام را به ابد پیوند داده است…..
تمامی امامان در آرزوی این دیدار اشک انتظار ریخته اند. اشتیاقی که در ائمه معصوم ما دیده می شود روشنگر راهیست که نه تنها شیعیان، بلکه همه انسان ها باید برای خوشبختی و سعادت، آن راه را بروند.
1. بحارالانور ج51 ص148.، مکیال المکارم ج 1 ص137.،2. همان،ص258 ح12.، بحار الانوار ج51 ص219
پرسش-و- پاسخ- مهدوی
